به گزارش روابط عمومی شرکت آب منطقهای همدان،رضا اخلاصمند با تشریح آخرین وضعیت منابع آب زیرزمینی استان همدان اظهار کرد: روند سطح آب زیرزمینی در دشتهای استان طی سالهای اخیر، به جز برخی دورههای کوتاه، عمدتاً نزولی بوده و میزان افت در آبخوانهای مختلف نیز متناسب با شرایط هر آبخوان متفاوت است.
وی افزود: بر اساس دوره آماری موجود، میانگین سالانه افت سطح آب زیرزمینی در آبخوان کبوترآهنگ حدود یک متر و ۱۵ سانتیمتر ثبت شده که بیشترین میزان افت در میان آبخوانهای استان است.
اخلاصمند ادامه داد: در مقابل، کمترین میانگین سالانه افت سطح آب زیرزمینی مربوط به آبخوان گلتپه بوده که حدود ۱۸ سانتیمتر گزارش شده است.
مدیرعامل شرکت آب منطقهای همدان با اشاره به روند بلندمدت آبخوان کبوترآهنگ گفت: این آبخوان از سال ۱۳۶۷ تا ۱۴۰۴، به مدت حدود ۳۷ سال، مورد پایش قرار گرفته و در این مدت افت تجمعی حدود ۴۲ متر در سطح آب زیرزمینی آن ثبت شده است.
وی تأکید کرد: این آمار نشان میدهد وضعیت آبخوان کبوترآهنگ با یک افت جدی و بلندمدت مواجه است و مسئله تنها به نوسانات یک یا دو سال اخیر محدود نمیشود، بلکه نتیجه روندی است که طی چند دهه شکل گرفته است.
اخلاصمند با اشاره به پیامدهای افت شدید سطح آب زیرزمینی اظهار کرد: یکی از مهمترین پیامدهای کاهش سطح آب در برخی دشتهای استان، ایجاد فرونشست عمومی زمین و فروچاله است که این مسائل نیز در بحرانی شدن وضعیت برخی دشتها نقش داشتهاند.
وی افزود: زمانی که میزان برداشت از منابع آب زیرزمینی بیشتر از میزان تغذیه آبخوان باشد، سطح آب کاهش پیدا میکند و در صورت ادامه این روند، ذخیره آبخوان نیز با کسری مواجه خواهد شد.
مدیرعامل شرکت آب منطقهای همدان خاطرنشان کرد: در آبخوان کبوترآهنگ شرایط به مرحلهای رسیده که در برخی مناطق دیگر آب زیرزمینی قابل برداشت وجود ندارد و این مسئله نشاندهنده عمق بحران در این دشت است.
اخلاصمند تأکید کرد: افزایش بارش در یک سال بهتنهایی نمیتواند افت بلندمدت آبخوانهایی مانند کبوترآهنگ را جبران کند، زیرا وضعیت منابع آب زیرزمینی حاصل یک روند چندساله و چنددههای است.
وی هشدار داد: ادامه روند فعلی برداشت از منابع زیرزمینی میتواند موجب تشدید افت سطح آب و پیامدهایی مانند فرونشست زمین، ایجاد فروچاله و کاهش کیفیت آب شود.
مدیرعامل شرکت آب منطقهای همدان با اشاره به تجربه چند دهه گذشته گفت: منابع آب زیرزمینی ظرفیت نامحدودی ندارند و زمانی که میزان برداشت از میزان تغذیه طبیعی آبخوان بیشتر شود، ادامه این روند در نهایت به کاهش ذخایر و از دست رفتن بخشی از منابع قابل برداشت منجر خواهد شد.
